قطعه
دکتر جعفر صابری قطعه
قطعه
وقتی تعمیرکار، امید سالمند را تعمیر می‌کند!
این روزها به دلیل گران شدن بسیاری از لوازم، به‌خصوص لوازم منزل، مردم ناچار به تعمیر و بازسازی وسایل خود هستند. در این میان، بازنشستگان و سالمندان یکی از آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه هستند؛ چراکه به دلیل قدیمی و فرسوده بودن لوازم منزلشان، همواره با خرابی و نیاز به تعمیر آنها درگیرند.
از سوی دیگر، با توجه به اینکه بسیاری از این عزیزان غالباً تنها زندگی می‌کنند، گاهی در دام افرادی سودجو می‌افتند که کمتر از وفا و معرفت بویی برده‌اند و مشکلات مختلفی برای آنان به وجود می‌آورند.
برای نمونه، همان ابتدای کار می‌گویند:
«این دستگاه دیگر به درد نمی‌خورد! باید تعویض شود!»
یا می‌پرسند:
«قطعه چینی می‌خواهید یا فابریک؟»
و ده‌ها مورد دیگر؛ به‌گونه‌ای که صاحب دستگاه حیران می‌ماند و ملتمسانه می‌گوید:
«من که سر درنمی‌آورم؛ خودتان می‌دانید و خدا!»
اینجاست که بسیاری از این افراد معنای واقعی جمله «من نمی‌دانم، خدا می‌داند» را نمی‌فهمند و بی‌پروا، برای رسیدن به کام دل خود، هر قیمتی که بخواهند تعیین می‌کنند؛ بی‌خبر از اینکه این فرد با داشتن حقوق بازنشستگی اندک و شرایط ضعیف اقتصادی، چه بار سنگینی را باید تحمل کند.
شاید مجبور شود چندین ماه از هزینه‌های مهم و ضروری زندگی خود کم بگذارد تا بتواند این خلأ و هزینه به‌وجودآمده را جبران کند.
این‌گونه مطالب شاید برای بعضی افراد چندان مفهومی نداشته باشد، اما قشر عظیمی از جامعه امروز ما درگیر همین فقر و گرفتاری هستند.
فقر مالی یک طرف ماجراست و فقر فرهنگی و گرفتاری‌های ناشی از آن، طرف دیگر.
اینکه مشکلات مختلف اقتصادی در جامعه وجود دارد، بحثی نیست؛ اما اینکه در چنین شرایطی به جان و مال یکدیگر رحم نکنیم، بحث دیگری است که باید به آن جدی‌تر نگاه کرد و برای اصلاح آن، کار فرهنگی انجام داد.
جامعه فعلی ما به سوی سالمندی پیش می‌رود. بسیاری از جوانان امکان ازدواج ندارند یا تمایلی به فرزندآوری ندارند. همین مسائل موجب شده است که به تدریج با جامعه‌ای سالمندتر روبه‌رو شویم و اگر امروز برای آن فکری نکنیم، در آینده با مشکلات بسیاری مواجه خواهیم شد.
در مورد درمان، سلامت و مسائل مربوط به سالمندان مطالب فراوانی گفته شده است؛ اما پیشنهاد ما این است که شرکت‌ها یا مؤسساتی، به‌ویژه مؤسسات نیکوکاری، برای حمایت از سالمندان ایجاد شوند و افراد خیر و نیکوکار، در قالب کمک و همیاری، به این قشر رسیدگی کنند.
حتی اگر لازم باشد در قبال خدمات تخصصی و تعمیرات، مبالغی نیز دریافت شود، بهتر است این کار با نظارت، تعرفه مشخص و انصاف انجام گیرد تا سالمندان در معرض سوءاستفاده قرار نگیرند.
فراموش نکنیم که همه ما دیر یا زود سالمند خواهیم شد و روزهایی را که امروز درباره آنها صحبت می‌کنیم، خودمان نیز تجربه خواهیم کرد.
روی سخنم با تعمیرکاران عزیز است.
این صنف زحمتکش که بسیاری از آنان با صداقت و درستی همواره الگو بوده و هستند و نان خود را با تلاش و زحمت به دست می‌آورند، باید بیش از دیگران مراقب باشند که افراد ناشایست، با عنوان «تعمیرکار»، نام و اعتبار این صنف شریف را لکه‌دار نکنند.
از اتحادیه‌ها و صنوف مختلف نیز انتظار می‌رود دقت و نظارت لازم را داشته باشند و شماره‌های تماس و راه‌های ارتباطی برای رسیدگی به شکایات مردمی را به‌صورت شفاف اطلاع‌رسانی کنند تا دسترسی مردم به آنها آسان‌تر باشد.
لازم به ذکر است که گروه‌های جهادی محلات نیز بخشی از خدمات خود را در این زمینه قرار داده‌اند و به عزیزان سالمند رسیدگی می‌کنند که این اقدام شایسته تقدیر و تشکر است.
در نهایت، از خداوند می‌خواهیم ما را از این روزهای سخت، به لطف و رحمت خود، به سلامت عبور دهد.
ان‌شاءالله.
یا حق
جعفر صابری
